6.2+ΑΝΑΚΤΟΡΟ+-+ΖΩΗ

ΤΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΤΗΣ ΚΝΩΣΟΥ

Μετά το 2000 π.Χ. (Παλαιοανακτορική περίοδος) η πολιτική δύναμη συγκεντρώθηκε στα χέρια βασιλέων, που έκτισαν μεγάλα ανάκτορα στην Κνωσό, τη Φαιστό, τη Ζάκρο και τα Μάλια. Το 1700 π. Χ. φοβεροί σεισμοί κατέστρεψαν τα πρώτα αυτά ανάκτορα. Σε μικρό χρονικό διάστημα κτίστηκαν νέα λαμπρότερα και μεγαλύτερα. Τα ερείπια των ανακτόρων αυτών αποκαλύφτηκαν στις ανασκαφές (Νεοανακτορική περίοδος).

 Το ανάκτορο της Κνωσού, το οποίο αποκάλυψε και αναστήλωσε εν μέρει ο Έβανς, υπήρξε κέντρο της μινωικής κυριαρχίας και λατρείας. Πολλές τελετουργικές αίθουσες περιλαμβάνονταν στο ανακτορικό συγκρότημα. Κεντρικό σημείο των ανακτόρων ήταν η αίθουσα του θρόνου. Τον ιερό θρόνο περιέβαλαν ζωγραφισμένοι στον τοίχο ιεροί γρύπες και καθίσματα που προορίζονταν για τους ιερείς που συμμετείχαν στις τελετουργίες. Τα ανάκτορα διέθεταν ακόμη τέλειο αποχετευτικό σύστημα και ειδικές αίθουσες που χρησίμευαν για μπάνια.

Η σύνθεση των 1500 δωματίων του ανακτόρου, ήταν τόσο δαιδαλώδης, ώστε άφησε την ανάμνηση του κνωσιακού λαβυρίνθου στα μεταγενέστερα χρόνια. Το ανάκτορο της Κνωσού, ως το κυριότερο ιερό της μινωικής θεότητος, ήταν ο οίκος των διπλών πελέκεων ή λαβρύων (λάβρυς, ονομαζόταν ο διπλός πέλεκυς). Έτσι φαίνεται να προήλθε και ο όρος λαβύρινθος και η σχέση του ανακτόρου της Κνωσού με το μυθικό λαβύρινθο. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΜΙΝΩΙΤΩΝ

Στη μινωική κοινωνία κορυφαίο πρόσωπο είναι ο βασιλιάς της Κνωσού. Ήταν πλούσιος, δυνατός, απόλυτος μονάρχης. Κυριαρχούσε και στους άλλους ηγεμόνες που κατοικούσαν στα ανακτορικά συγκροτήματα της Φαιστού, των Μαλίων και της Ζάκρου. Από αυτόν εκπορεύονταν οι νόμοι κι αυτός απένειμε τη δικαιοσύνη. Η ανάμνησή του στους μεταγενέστερους χρόνους συνδέεται με τη δύναμη, τον πλούτο αλλά και τη δικαιοσύνη. Γι’ αυτό η μυθολογία του αποδίδει θεϊκή καταγωγή (ήταν γιος του Δία, με τον οποίο συνομιλούσε κάθε εννέα χρόνια στο όρος Ίδη) και τον τοποθετεί στον Άδη δίπλα στον Πλούτωνα, μαζί με τον Αιακό και το Ραδάμανθη, ως δικαστή των νεκρών.

Το εμπόριο της Κρήτης κατά ένα μεγάλο μέρος διεξαγόταν από τους βασιλιάδες, όπως δείχνει ο μεγάλος αριθμός και το μέγεθος των αποθηκευτικών χώρων των ανακτόρων. Μέσα στα ανάκτορα υπήρχαν εργαστήρια με ειδικευμένο προσωπικό, (χρυσοχόους, κεραμίστες, σφραγιδογλύπτες κτλ.) Υπήρχαν όμως και ελεύθεροι επαγγελματίες, με ιδιωτικά εργαστήρια, περιουσιακά στοιχεία, ιδιωτικές καλλιέργειες, και ιδιωτικά εμπορικά καράβια, που είχαν δικαίωμα να εμπορεύονται στην Κρήτη αλλά και στο εξωτερικό. Επίσης η συστηματική εξαγωγή γεωργικών προϊόντων δείχνει πολύ καλά οργανωμένη γεωργία. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό στοιχείο της μινωικής κοινωνίας αποτελεί η θέση των γυναικών, οι οποίες είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες. Κυκλοφορούσαν ελεύθερες, έπαιρναν μέρος στο κυνήγι, στις γιορτές, στις ταυρομαχίες και στις θρησκευτικές τελετές. Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι ορισμένα έργα τέχνης έχουν γίνει από γυναικεία χέρια. Η φορεσιά τους ήταν περίτεχνη. Όμως οι περίτεχνες φορεσιές με τα κομψά περικόρμια, που άφηναν ελεύθερα τα στήθη, οι φούστες με τους φραμπαλάδες, οι πολύπλοκες κομμώσεις και τα κοσμήματα, αφορούσαν κυρίως γυναίκες εύπορες ή γυναίκες των ανακτόρων και πολύ λιγότερο γυναίκες της υπαίθρου που ασχολούνταν με τη γεωργία.

 
 * ~ Πηγή: Ιστορία Γ' Δημοτικού, Από τη Μυθολογία στην Ιστορία, Βιβλίο του Δασκάλου, σελ. 92-94​ ||



