Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΑΙΩΝ j0440424.jpg

Οι Αχαιοί λάτρευαν τη Μεγάλη Θεά που συνδεόταν με τη γονιμότητα της γης, την Πότνια Θηρών, που προστάτευε την άγρια φύση και άλλες θεότητες. Κατά τη μυκηναϊκή όμως εποχή διαμορφώθηκε το Δωδεκάθεο. Κείμενα Γραμμικής Β' αναφέρονται σε προσφορές που αφορούν θεούς του Ολύμπου. Τους θεούς τους λάτρευαν σε μικρά ιερά και ιερά άλση, όπου έστηναν βωμούς. Τους πρόσφεραν γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, υφάσματα και αγγεία, θυσίες ζώων και σε ειδικές περιπτώσεις θυσίες δούλων.

Η πεποίθηση των Μυκηναίων για τη μεταθανάτιο ζωή, που πίστευαν ότι συνεχιζόταν κάτω από τη γη, τους οδήγησε στην κατασκευή μεγάλων τάφων. Οι θολωτοί τάφοι των Αχαιών είναι μνημεία μεγάλης αρχιτεκτονικής σημασίας. Ήταν μεγάλα δωμάτια σκαμμένα στις πλαγιές χαμηλών λόφων, με θολωτή οροφή και τοίχους από ογκόλιθους. Σ’ αυτά τα δωμάτια οδηγούσε διάδρομος που είχε αριστερά και δεξιά τοίχο. Είχαν είσοδο με υπέρθυρο και τριγωνικό άνοιγμα πάνω από το υπέρθυρο. Μέσα θάβονταν οι νεκροί. Στα πρόσωπά τους τοποθετούσαν χρυσές προσωπίδες και δίπλα τους άφηναν πολλά κτερίσματα, δηλαδή προσωπικά και αγαπημένα τους αντικείμενα. Πολλά από αυτά ήταν πολύτιμα, αφού σε θολωτούς τάφους θάβονταν βασιλείς και άρχοντες.

Η γραφή που αποτύπωσε τη γλώσσα του πρώτου αυτού ελληνικού πολιτισμού ονομάστηκε από τους αρχαιολόγους Γραμμική Β'. Είναι γραφή συλλαβική, καθένα δηλαδή από τα στοιχεία της αποτελεί μια συλλαβή, και είναι μια βελτιωμένη έκδοση της μινωικής Γραμμικής Α'. Κείμενα Γραμμικής Β' βρέθηκαν στις ανασκαφές της Κνωσού, των Μυκηνών, της Θήβας και της Πύλου. Πρόκειται για πήλινες πινακίδες στις οποίες αναγράφονται κατάλογοι προϊόντων, ζώων, κτημάτων κτλ. Η Γραμμική Β' αποκρυπτογραφήθηκε το 1952 από τους Άγγλους Βέντρις και Τσάντγουικ. Εν τούτοις οι πληροφορίες που μας δίνουν οι πινακίδες έχουν λογιστικό περιεχόμενο και, όπως έχουμε τονίσει προηγουμένως (βλέπε εποχή χαλκού), δεν είναι αρκετές για να σχηματίσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για την εποχή αυτή.




Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΑΙΩΝ
Στη μυκηναϊκή τέχνη είναι φανερή η μινωική επιρροή, όπως και σε όλον τον μυκηναϊκό πολιτισμό σε βαθμό ώστε αυτός να χαρακτηρίζεται από πολλούς ιστορικούς ως κρητομυκηναϊκός. Η μυκηναϊκή τέχνη διαμορφώθηκε κάτω από την επίδραση της μινωικής. Είχε όμως τη δική της φυσιογνωμία. Οι Μυκηναίοι έβαλαν στις τέχνες τη δική τους προσωπική σφραγίδα και τη θεματική και αισθητική τους αντίληψη.

«Η ζωντάνια των Κρητών, η αγάπη τους για τη φύση δεν βρίσκουν θέση στην ψυχή των πολεμικών Αχαιών. Τα φρέσκα λουλούδια και τα κλαδιά χάνουν τη φυτική τους υπόσταση και γίνονται στεγνά διακοσμητικά σχέδια(σχηματοποιημένα). Δε στολίζεται πια ελεύθερα η επιφάνεια του αγγείου. Στην τοιχογραφία, πάλι, χάνονται οι γεμάτες χάρη σκηνές της μινωικής τέχνης. Προτιμούν να παρασταίνουν πολεμικές σκηνές ή κυνήγια.

Ο ελληνικός κόσμος δεν ήταν δυνατό να εκφραστεί με την κρητική αμεριμνησία. Στη μεγαλόνησο φόβος από εχθρούς δεν υπήρχε. Στις ελληνικές πόλεις, όμως, της Υστεροελλαδικής περιόδου ο κίνδυνος ολοένα αύξαινε και η απειλή των συνανθρώπων ήταν αισθητή σε κάθε στιγμή. Οι γερά οχυρωμένες ακροπόλεις είναι η ζωντανότερη μαρτυρία. Ο άνθρωπος χρειαζόταν άγρυπνη προσοχή, καθημερινή άσκηση και σκληρή προσπάθεια για τη διατήρηση των αγαθών του. Αυτή την αίσθηση δίνει η μυκηναϊκή τέχνη. Αυτός είναι ο ιδιαίτερός της χαρακτήρας» (Α. Καλογεροπούλου, σελ. 120-121).

Τη μυκηναϊκή εποχή η χρυσοχοΐα έφτασε σε ψηλό επίπεδο. Στις ανασκαφές βρέθηκε πλήθος χρυσών αντικειμένων, (κοσμήματα, κύπελλα, προσωπίδες κτλ).Το πλήθος των χρυσών αυτών ευρημάτων, παρά την παραβίαση που είχαν υποστεί οι θολωτοί τάφοι, από την αρχαιότητα ακόμη, δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό των Μυκηνών ως πολύχρυσες.


Πηγή: Ιστορία Γ' Δημοτικού, Από τη Μυθολογία στην Ιστορία, Βιβλίο του Δασκάλου, σελ. 104-106