Ο ΚΥΚΛΑΔΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΚΥΚΛΑΔΙΤΩΝj0440424.jpgΤον όρο κυκλαδικός πολιτισμός χρησιμοποίησε πρώτος ο αρχαιολόγος Χρήστος Τσούντας, για να περιγράψει τον πολιτισμό που ερεύνησε και που αναπτύχθηκε στις Κυκλάδες από το 3.200-2.000 π.Χ. περίπου.
Οι Κυκλάδες πήραν το όνομά τους από την αντίληψη που είχαν οι αρχαίοι ότι τα νησιά σχημάτιζαν κύκλο γύρω από το ιερό νησί της Δήλου.
Γύρω στα 2.000 π.Χ. χάνεται η ιδιομορφία του κυκλαδικού πολιτισμού, αφού στο χώρο του Αιγαίου επικρατούν οι Μινωίτες και στις Κυκλάδες κυριαρχεί η μινωική και αργότερα η μυκηναϊκή τέχνη, ως το 1.100 π.Χ.

Η θέση των νησιών661px-Cyclades-Satellite_GREEK.png

«Το Αιγαίο υπήρξε το λίκνο αυτού που σήμερα αποκαλούμε Δυτικό Πολιτισμό. Αυτή η υδάτινη λουρίδα που συνδέει την Ανατολική Μεσόγειο με τη Μαύρη Θάλασσα ήταν ανέκαθεν η γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και στη Μικρά Ασία. Τα νησιά, διάσπαρτα μέσα στο Αιγαίο, όχι μόνο κατάργησαν το υδάτινο εμπόριο, αλλά στην πραγματικότητα ενήργησαν ως σταθμοί επικοινωνίας και ανταλλαγών ανάμεσα σε ανατολή και δύση, σε βορρά και νότο.»
Χρίστος Ντούμας, Κυκλαδική Τέχνη, σ.27

Το εμπόριο

Η γνώμη που έχουμε σχηματίσει για τα κυκλαδικά πλοία είναι πληρέστερη από ό,τι για άλλα πράγματα, διότι άρεσε στους καλλιτέχνες να τα σχεδιάζουν πάνω σε τηγανόσχημα σκεύη. Τα πλοία αυτά με την υπερυψωμένη πρύμνη και τη χαμηλή πλώρη, με το έμβλημα σε σχήμα ψαριού στο επάνω μέρος της πρύμνης και με διπλή σειρά κουπιών, όργωναν την Ανατολική Μεσόγειο μεταφέροντας αγγεία, κοσμήματα και εργαλεία. Τα αγαθά αυτά αντάλλαζαν οι Κυκλαδίτες με χαλκό, κασσίτερο, δημητριακά και υφάσματα.
Τη μακραίωνη ναυτική παράδοση, την ταύτιση του Έλληνα με τη θαλασσινή ζωή, εκφράζει ο Οδυσσέας Ελύτης στο ποίημά του «Το τρελοβάπορο».


Πηγή: Ιστορία Γ' Δημοτικού, Από τη Μυθολογία στην Ιστορία, Βιβλίο του Δασκάλου, σελ. 84-85

Το τρελοβάπορο
Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες "βίρα μάινα".

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές.jpg
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυό μεριές.

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λόστρομο αθώο, ναύτη πονειρό.

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.

Ελα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο.

Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε,
χίλιους καπετνάους τους αλλάξαμε.

Κατακλεισμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε.

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

(από το βιβλίο: Oδυσσέας Eλύτης, Ο ήλιος ο ηλιάτορας, Ίκαρος, 1971)
AG00299_.gif

Βιβλιοπροτάσεις για τον ελεύθερο χρόνο μας!

4A1.gif


Πηγή: Ιστορία Γ' Δημοτικού, Από τη Μυθολογία στην Ιστορία, Βιβλίο του Δασκάλου, σελ. 84-85​